De training van 21 februari 2015 – Utrecht

Vrijdagavond kijk ik met angst en beven naar de weersvoorspellingen. Dit gaat er zaterdag niet goed uitzien vrees ik. Tevens hoor ik de woorden van Nelly op de eerste trainingsochtend van het jaar door mijn hoofd klinken: “Wij (de trainsters) zijn er ALTIJD. Regen. Kou. Het moet heel gek worden als de training niet doorgaat en dan wordt dit minimaal 1,5 uur van tevoren op de site vermeld.”. Voor iemand zoals ik die gruwt van regen en kou, is dit wel de juiste stok achter de deur. Toen ik aan deze trainingen begon heb ik namelijk met mezelf afgesproken dat ik iedere zaterdag aanwezig zou zijn, ongeacht het weer. Als het doorgaat ben ik er!

Zaterdagochtend klim ik dan ook met frisse tegenzin m’n bed uit en gluur door het gordijn. Wat voor weer zou het zijn? Ik word blij verrast. Het lijkt niet nat of guur, en de lucht ziet er redelijk uit. Na het ontbijt neem ik wel het zekere voor het onzekere en ga met de auto naar De Biltsche Hoek. Ik zie het namelijk niet zitten om als ik kletsnat regen deze komende 2,5 uur nog de 22 kilometer terug naar huis te moeten fietsen. Dat is me te veel van het “goede”.

Om 10 uur zijn er toch nog zo’n 22 dames komen opdagen. Het is natuurlijk ook vakantieperiode en de voorspellingen waren niet al te best, dus de trainsters zijn niet ontevreden over de opkomst begrijp ik. Nadat er is uitgelegd wat de van vandaag training inhoud, wordt de groep in 3-en opgedeeld. Vol frisse moed gaan we van start. Er staat weinig wind en het ziet er niet al te slecht uit. Vandaag gaan we in aansluiting op vorige week een dubbele waaier rijden. Daarvoor moeten we eerst naar de plek van bestemming fietsen en dit gaat gepaard met het nodige gekakel.

Ter plekke gekomen gaan we van start en in onze groep gaat dit, in vergelijking met vorige week, vanaf het begin best goed. Aan het einde van de weg draaien we en gaan we ook de waaier “draaien”. Heel even zorgt dit voor wat verwarring, maar ook al snel hebben we dit onder de knie. Na de evaluatie blijkt dat voor de meesten het vertrouwen dat je in elkaar moet hebben om dicht op elkaar te rijden het grootste punt is. Er wordt besproken hoe we zo veilig mogelijk kunnen waaieren en we gaan nog een keer rijden. Verder doen we nog wat klimwerk in de groep en individueel, en natuurlijk de finale sprint. Daarna rijden we in een rustig tempo terug naar de Biltsche Hoek, waar we om half 1 weer op de parkeerplaats staan. Als ik de fiets heb ingeladen, afscheid genomen heb en wegrij, begint het te regenen. De weergoden waren ons goedgezind vandaag. Met een smile op mijn gezicht rij ik moe maar voldaan huiswaarts. Nog even en het is weer zomer!

Cathy

Comments are closed.

Contact Us