De Trois Ballons cyclo van Hélène

Samen met vijf andere vrouwen reed Hélène deze maand de Trois Ballons. Lees hier haar verslag!

Een warme avond in juni aan de vooravond van de Trois Ballons cyclo in de Vogezen… Zes vrouwen tussen de 31 en 41 jaar arriveren bij de herberg (www.lahautefourche.com: aanrader!), alwaar zo’n 20 mannen aan tafels in de avondzon zitten te dineren. We worden van top tot teen gescand… We werden al verwacht, want de eigenaar van de herberg had al gezegd dat er ‘vrouwen zouden komen’. Na het uitladen van onze tas, zijn de fietsen aan de beurt. Hier in ieder geval goedkeurende geluiden van de mannen…

Na een zeer welkome maaltijd begonnen de vragen: Gaan jullie morgen echt de Trois Ballons fietsen? Maar dan toch zeker wel de korte afstand? En fietsen jullie wel vaker dan? Ook in Nederland? Jullie, eh…. vrouwen? Toegegeven, we hadden een divers gezelschap: van een zeer ervaren (maar zwangere) wedstrijdrijdster, tot iemand die haar eerste cyclo ooit ging rijden. Voor mij stond rit 99 uit mijn trainingsschema als sportief doel van dit jaar op het programma: De Trois Ballons met 213 km en 4300 hm. Ik was er in ieder geval klaar voor!

Eindelijk was het zo ver… Met 3-en startten we om 7.15 u voor de lange afstand, de andere 3 meiden mochten een half uur later vertrekken voor de 105 km, nog steeds een zeer indrukwekkende tocht met flink wat pittige klimmen. We hadden vooraf afgesproken ieder ons eigen rit te rijden. Onderweg sprak ik iedere vrouw aan die ik tegenkwam, leuk om ook een paar bekenden tegen te komen. De eerste klim had een flink steil stuk erin, en de laatste kilometers van de Grand Ballons waren behoorlijk venijnig, vol in de wind en boven de 8% gedurende enkele kilometers. Na klim 6 zou er alleen nog een ‘puist’ komen… En die kwam vlak voor de laatste bevoorrading. Ok, nu alleen nog maar naar beneden, dacht ik (en 99% van de rest van de deelnemers). Maar nee, daar kwam nog een stukje 15%, tot aan de bocht dan, …oh, nog een stuk, …oh, en nog een stuk… Elke keer bijna de grote plaat erop, om toch weer terug te moeten schakelen naar het binnenblad… Daarna nog wat op en af, om uiteindelijk de afdaling in te kunnen zetten in een bijzonder fraai landschap. De laatste 10 km was het vlak, nog even doorgetrokken in een mooi groepje, en de finish was bereikt!!! In 9 uur rond, bijna 2 uur binnen de tijdslimiet voor goud in mijn categorie. Zeer tevreden! De andere dames hadden het ook uitstekend gedaan, met nog een gouden medaille en een zilveren. Enkele heren die in de herberg logeren kom ik bij de finish tegen. Van hen krijg ik welgemeende complimenten voor de prestatie. En die geef ik hen ook, want het was een mooie, maar pittige tocht, respect voor ieder die ‘m uitrijdt, in welke tijd ook.

Eenmaal terug bij de herberg worden we enthousiast onthaald door de andere 3 dames, ze hebben het geweldig gehad! En wat ben ik blij dat te horen, omdat het toch niet echt gemakkelijk was, en zo’n cyclo toch wel iets anders is dan een tochtje hier op de Utrechtse heuvelrug. Ik heb het lef niet (of eigenlijk wel, maar ik vind het niet gepast) om de heren die zo verwonderd op ons ‘fietsende vrouwen’ reageerden te vragen wat hun eindtijd was. Maar ik weet zeker dat er een aantal ‘gechickt’ zijn…

Oh, en als iemand Nijntje ziet op een foto in de Vogezen, daar waren wij!

Nijntje 3B

 

 

Comments are closed.

Contact Us