Koele 3e training VW Rotterdam

Zaterdagochtend 21 februari: al weer tijd voor training 3 van trainingsgroep Rotterdam. De avond ervoor had ik nog even met Inge de details van de training en de route doorgesproken. Er waren wat buien voorspeld, dus een extra laagje kleding aan. Al met al ging ik toch redelijk voorbereid naar de training.

Het was nog half zonnig, maar vanaf onze verzamelplek bij het topsportcentrum zagen we toch een erg donkere lucht onze kant op komen. Naast Inge en mijzelf, waren er 3 dames komen opdagen dus met een klein groepje gingen we op pad. We waren de stad nog niet uit of het begon te regenen. We zijn gelukkig niet van suiker, dus daar kunnen we wel tegen. Maar toen begon het te hagelen… Toch maar even stoppen onder een viaduct, maar te lang stil staan is ook niet echt een oplossing. Toen de hagel weer over ging in regen zijn we toch maar weer op de fiets gestapt. Inmiddels was het van een beetje regen overgegaan in wat ze dan pijpenstelen noemen… Met een paar sprintjes hielden we onszelf redelijk warm.

Toen we aangereden kwamen bij de brug over de Noord, stond de brug open. Gelukkig mochten we er weer over toen we boven waren dus we hoefden niet lang stil te staan. Ondertussen ging de regen maar door… Na een aantal kilometer kwamen we op een parcours waar we wat oefeningen gepland hadden. Doordat de meeste dames inmiddels koude handen dan wel voeten hadden, besloten we de training aan te passen en op de terugweg wat oefeningen te gaan doen. Inmiddels was ik zelf dusdanig afgekoeld dat m’n tenen in ijsklompen waren veranderd, m’n bovenbenen tintelden, ik m’n bovenlijf niet meer warm kon houden en ik niets meer voelde in m’n handen en armen. Remmen ging heel moeizaam, niet echt handig in een groep…

Gelukkig was daar tuincentrum Boerenbond bij Oud-Alblas. Inmiddels was het gestopt met regenen, maar de meeste dames – myself included – hadden het zo koud dat we wel even naar binnen wilden. Alleen deelneemster Inge bleef heen en weer rijden om zichzelf warm te houden. De rest van ons liepen als verzopen katjes het tuincentrum binnen. Ze hadden geen kachel waarbij we konden gaan zitten maar wel vloerverwarming. Ikzelf werd inmiddels misselijk van de kou, en ook de andere dames stonden te bibberen. De mensen van het tuincentrum waren zeer behulpzaam en kwamen warme chocomelk brengen en een vriendelijke meneer die net bij de kassa aan het afrekenen was toen wij binnen kwamen, bood aan om me naar huis te brengen. Trainster Inge antwoorde gelijk dat dit wel een goed idee was. Dat deed me denken aan een trainingsweekend zo’n 6 jaar geleden in Nijverdal waar Inge ook de trainster was. Ik was met m’n 18 jaar by far de jongste en meest onervaren van de groep. Omdat zo’n trainingsweekend best wel zwaar is, zei Inge op een gegeven moment dat het nu wel mooi was geweest en dat ik in de volgauto moest stappen. Dat vond ik heel moeilijk, maar het was wel de verstandigste keuze. Nu had ik weer hetzelfde gevoel: ik vond dat ik de anderen in de steek liet, maar zo onderkoeld verder fietsen was ook niet echt het aller slimste idee. Dus Inge, dank je wel!

Al bibberend ben ik dus toch in de auto gestapt bij de vriendelijke meneer, die heel toepasselijk Erik Dekker bleek te heten en zelf ook wel eens op de racefiets stapte, en zijn zoontje Joey, die net die ochtend een voetbalwedstrijd had gewonnen voordat het zo hard begon te regenen. Ondanks dat de kachel in de auto vol aanstond kwam ik klappertandend thuis. Een uur en vele tintelingen en paarse vlekken op m’n handen en voeten later kwam ik weer redelijk op temperatuur.

Erik en Joey, heel erg bedankt voor de lift naar huis! De andere dames zijn als echte bikkels weer teruggereden naar het topsportcentrum. Chapeau dames en mijn excuses dat ik jullie zo halverwege de training heb verlaten!

Arwen

Comments are closed.

Contact Us