De eerste heuvels

Met een lichte kriebel in de buik stapte ik vrijdag 11 april rond 19.00 uur in de auto die kwam voorrijden, om op weg te gaan naar Epen. De chauffeur, Kim, had ik enkele weken daarvoor voor de eerste keer getroffen bij het dames wielrennen in Den Bosch. Nog net voor het donker werd arriveerden we in Epen en de eerste overwinning was een feit: het voorwiel werd weer goed in de fiets gemonteerd. Een fluitje van een cent zou je zeggen, maar niet als je fiets nog blinkt en amper ouder is dan 3 maanden. Na een tijdje spinning werd het tijd voor een nieuwe uitdaging, dus de indoor fiets werd in januari van dit jaar verruild voor een 'echte' buitenfiets. Na enkele keren te zijn mee geweest met de Bosche fietsdames kon ik de uitnodiging van het trainingsweekend in de heuvels niet laten gaan.

Aangekomen bij het Bovenste Bos, de groepsaccommodatie die dit weekend onderdak bood aan 40 kakelende vrouwen, zaten enkele vrouwen al gezellig bij het haardvuur.

DSCN0194

We mochten een kamer uitzoeken en het stapelbed werd opgemaakt. Weer terug beneden maakten we kennis met elkaar, een kopje thee erbij en kletsen maar! Niemand maakte het laat, want de volgende ochtend stond de eerste training op het programma.

De koffie werd gezet, de tafels gedekt, om klokslag half negen begon het ontbijt. Aan krentenbrood, muesli en ontbijtkoek geen gebrek! Geen tafelschikking, maar gewoon kijken waar plek is. Zodoende mengde de groep zich en voor je het weet zit je tussen een paar gezellige, goedlachse Amsterdamse dames. Na deze goede bodem werd de groep in tweeën verdeeld en werden de eerste kilometers een feit. Voor mijzelf betekende dit de eerste beklimmingen en natuurlijk ook de eerste dalingen sinds ik aan het wielrennen ben. Met de nodige nuttige tips, goed naar achter zitten, handen in de beugels en de voeten horizontaal bij niet meetrappen, ging het al snel wat makkelijker. De weergoden waren ons goed gezind, de zon deed haar best en er was niet veel wind. De lunch werd dit keer aangevuld met heerlijke Limburgse vlaai.

Op naar de middag: de tijdrit! Als nieuweling kon ik me hier niet veel bij voorstellen, maar al snel werd duidelijk dat dit serieus business is. Bidons en zadeltasjes werden achter gelaten, alles om zo efficiënt mogelijk te rijden. Er waren diverse gespannen snoetjes zichtbaar, al gaven er maar weinig deze spanning openlijk toe. Nelly, Paulien en Ragna leiden alles in goede banen en zo werd deze tijdrit een groot succes! Zelf werd ik geveld door pech, de ketting eraf. Nou lijkt dit wellicht een kleinigheid en voor een routinier geen enkel probleem, maar in mijn geval was dit een klein drama. Na langer dan me lief was lukte het toch de ketting weer te maken, eind goed al goed. Bij thuiskomst stond een heerlijk Italiaans buffet op ons te wachten, complimenten voor de kok! De buitenlucht smaakte kennelijk naar meer, dus werd er door velen nog een avontuurlijk rondje gelopen. Bij terugkomst brandde het vuur en een spel wat voor (nog meer) verbroedering zorgde, werd gespeeld. Na afloop zochten velen snel hun bedje op, de kilometers en de buitenlucht eisten hun tol.

DSCN0272

Op zondagochtend het zelfde ontbijtritueel. Het leek, nee het was, een geoliede machine. Takenlijstjes waren totaal overbodig, ieder deed zijn deel. De groepen werden verdeeld, maar voor we vertrokken deden we eerst standje Nico :). Een herinnering in de vorm van een groepsfoto mocht natuurlijk niet ontbreken. Ik zat in de groep “vlaai” en ik kan je verzekeren dat je daar best jaloers op mag zijn. Wie wil er nou niet, na tientallen kilometers noeste arbeid, een heerlijk stuk Limburgse vlaai op een prachtig binnenplaatsje geserveerd krijgen?! Nelly zorgde voor een prima training waarbij ieder op haar eigen niveau opdrachten mee kreeg. Bij terugkomst werden de restanten van het avondmaal verorberd en smaakte wellicht nog beter dan de avond ervoor. De tassen werden gepakt, de laatste corvee taken vervuld en de trainsters werden bedankt voor de geweldige organisatie.

Dames, het was voor mij een klein avontuur met nauwelijks bekenden en met nog geen kilometer klimmen en dalen in de benen. Ik kijk terug op een leerzaam weekend waarbij ik ontzettend verrast ben over de inzet en passie waarmee de wielersport bedreven wordt. Tot volgend jaar!

Brabantse groet,
Ellen Minten

Comments are closed.

Contact Us