Doge jo wol?!?? (= Fries voor: deug jij wel?)

Donderdag middag, het waait hard. Tussen Akkrum en Grou heb ik wind mee en ga hard langs de snelweg en onder de aquadukten door. Ik waan  mezelf weer heel  even wielrenster. Bij Jirnsum draai ik en krijg de wind tegen. En ben ik ineens weer gewoon Petra, één van de deelnemers, druk in training voor beklimming van dé Mont-Ventoux. De naam van de berg; berg van de altijd wind. Ik heb 'm vroeger 2 keer beklommen en inderdaad, veel wind en nog tegen ook! Ik doe het nu voor het goede doel, voor de mensen die hun hele leven op vele vlakken wind tegen hebben. Ben niet meer zo getraind als vroeger maar moet nu niet gaan zitten piepen.. trappen! Jirnsum uit en daar ligt mijn trainingsheuvel, de hoge brug van de Oude Schouw.

De wind staat precies tegen en goed hard. Stevig stamp ik naar boven. Boven op de brug draai ik en daal af. Weer naar boven, de wind wil mij terug duwen maar ik trap er doorheen. Nog een keer én nog een keer en nog een keer. Bij beklimming 11 heb ik, bijna boven, oogcontact met de brugwachter. Hij roert in zijn koffie en lijkt te schudden met zijn hoofd. Ik zie hem denken: “Dôge jo wol…!??” Het moet er kennelijk idioot uitzien, een klein vrouwtje op een racefiets, steeds weer stampend de brug op…..  Beetje beschaamd daal ik af richting Akkrum. Voel me toch een beetje vreemd raar. Rustig fiets ik langs Alderboorn. Bijna terug in Nij Beets, heb ik de wind weer in de rug en het zonnetje breekt door. Ik voel me ineens sterk en goed, eigenlijk heel super!  
Ik fiets voor het rolstoelpad, ik doe wat voor een goed doel, dus ”ik doge zeker wol!!!”

Petra Grimbergen

hetverhaalvanpetra

Comments are closed.

Contact Us