Naar voren, naar voren!

Cathy reed afgelopen zaterdag mee met de masterclass wedstrijdrijden en klom daarna in de pen om haar ervaringen te delen.

Vandaag is het dan zover.
Om half 12 stap ik op de fiets en rij richting de Berg. Ik maak me wel een klein beetje druk omdat ik niet weet wat ik moet verwachten. En heb ik me wel voor het juiste onderdeel ingeschreven? Zo nog even navragen wat het allemaal inhoudt, bedenk ik me.

Aangekomen in de kantine zie ik startnummers liggen in verschillende kleuren. Ik krijg een geel nummer en daarmee mag ik me om 13.00 uur melden in de kleedkamer alwaar Claar en Inge op ons staan te wachten. Er komt een voorstelrondje. Ik ben als 2e aan de beurt en vertel dat ik pas vorig jaar op de racefiets ben gestapt en per ongeluk op de berg terecht ben gekomen bij de C-klasse. Ik vertel dat ik het heel leuk vind en door wil stromen naar de B maar niet weet hoe ik dit moet aanpakken. Alle hulp daarbij is welkom en dat is dus de reden waarom ik hier ben.

Daarna stellen de andere rensters zich voor, en ik ben zeer onder de indruk. De ‘cv’s’ van de andere dames zijn veelal indrukwekkend te noemen met heel veel ervaring. Ik voel nu toch wel lichte paniek toeslaan. Die gaan me zo het snot voor de ogen rijden, denk ik. Ik had toch beter moeten informeren wat te verwachten!!

Maar daar is het nu te laat voor en ik besluit er het beste van te maken en zoveel mogelijk op te steken. Claar en Inge hebben een hele leerzame presentatie gemaakt en leggen de do’s en dont’s uit met levendige voorbeelden. Het gaat dan om demarreren of juist niet, sprinten, tactiek en als keyword van de dag NAAR VOREN RIJDEN, van achter naar voren, een continue beweging die je moet (kunnen) maken.

En moe? iedereen is moe, Pijn, iedereen heeft pijn, maar je gaat door, van achter naar voren, niet achteraan blijven hangen want dat is de moeilijkste positie! Op een gegeven moment is de presentatie klaar en gaan we aan de slag met alles wat we daarnet geleerd hebben (of niet, zoals ik mijn geval zal blijken).

We beginnen met de sprint  in paren waarbij er verwacht wordt dat een ieder zijn eigen tactiek bedenkt om weg te komen bij je mede sprintster. De eerste keer zet ik gewoon heel hard aan net nadat we op gang zijn gekomen, aan het begin van de ronde. De tactiek lijkt te werken, ik rij me los. De tweede keer zet ik een meter of 10 voor de bocht vol de sprint in. Die heeft ook het gewenste effect en weer ben ik los. Ik moet eerlijk zeggen dat ik deze bocht goed ken en het daarom ook durfde, anders had ik dit vast nooit gedaan! Het voelt een beetje als valsspelen maar goed. Mijn medesprintsters heeft wat minder geluk, iedere keer als ze aanzet zie ik haar iets dieper gaan zitten wat voor mij het teken is….rijden!!

Nadat we in de groep hebben besproken wat er  juist goed en/of fout is gegaan gaan we door naar het demarreren. Claar rijdt weg en wij moeten 1 voor 1 naar haar toerijden. Bij de eerste demarrage zit ik in de verkeerde versnelling dat kost wat tijd. Jammer, maar daarna gaat het beter. Als iedereen 3 keer is geweest gaan we nog wat rondjes rijden zodat we aan de finale kunnen beginnen. 15 minuten rijden en de laatste ronde zo hard mogelijk is de opdracht. Hier kunnen we alle theorie in de praktijk uit gaan proberen. De ronde gaat helemaal omhoog over de klinkers. Jammer, ik had m liever alleen beneden gereden maar ja…

We hebben meegekregen om na te denken over tactiek, en die heb ik. Tijdens de bespreking heb ik een renster in ’t oog gekregen waarvan ik verwacht dat deze voorin eindigt. Mijn opdracht was duidelijk, zo lang mogelijk in haar buurt blijven… In de eerste 3/4 rondjes gaat dat lekker, ik zit in haar wiel en weet erin te blijven. En zij rijdt inderdaad voorin mee. Totdat iemand besluit te demarreren. Er valt een gat en niemand gaat. Ik besluit achter ‘mijn’ wiel uit te komen en mee te gaan (FOUT, er waren veel sterkere rensters). Niet bang zijn, hou ik mezelf voor. Ik heb zo heus ook nog wel wat over… toch? Wie weet lukt het en reageert niemand?

Helaas, ik sleep iedereen mee en heb me voor niks het leplazerus gereden in een stuk vol tegen de wind. Ok, het gat is gedicht maar waarom doe IK dit? Ik zou nu graag even willen schuilen tussen de anderen, maar hoe doe je dat?
Ik hou m’n benen stil, wat me meteen goed bedoeld commentaar oplevert. Zonde, krijg ik te horen, niet stil vallen nu. Er schieten een aantal dames rechts langs me en ik ga met het tempo mee,  maar ik kom er niet tussen. Afzakken kan ook niet want er hangt aan de linkerkant een hele sliert achter m’n kont en daarnaast rijdt ook een klein groepje. Ik kijk nog eens naar de opties. (Geen?)

Shit, wat nu… paniek slaat toe, vol in de wind, op kop met aan de rechterkant van me een aantal dames die geen centimeter wijken en ik wil niet stilvallen want ik wil het tempo aanhouden van de dames rechts. Weer fout!
Na een heel rondje lukt het me pas weer om ergens in het midden uit te komen,  ik moet even een rondje bijkomen en doordat ik niet oplet word ik nu ‘klem’ gereden op de klinkers van de berg en moet ik wat afremmen en manoeuvreren.

Dat kost kracht. Ik moet weer flink aanhalen om daarna weer op een goede positie te komen. Ik hoor Claar of Inge, gedurende de hele rit steeds roepen, NAAR VOREN, NAAR VOREN!
Weer is er een ontsnapping, en weer moet ik mee. Phoe, zeg ik…(Hoe kan ik het doen… ik heb net geleerd dat dat een teken van zwakte is!).

De meiden besluiten door te zetten en 2 rondjes voor het einde moet ik lossen… Dit is echt erg, ik ben moe en zij niet… (natuurlijk zijn zij wel moe!! fout nummer zoveel) Achter me hoor ik een stem. “Samen” hoor ik. Ok denk ik, zoveel liggen ze niet voor misschien 20 meter, dit geeft moed. Mijn mederenster die ook gelost was gaat voor en ik rij achter haar aan, na een tijdje neem ik over. Ik rijd zo hard als ik kan maar als ik door de bocht ben zie ik dat ik onbedoeld m’n mederenster gelost heb (weer een fout: ben bewust op je omgeving).
Shoot, ik ben wel ingelopen maar dit nu nog alleen doen, geen optie. Het tempo van de groep blijft te hoog. Ik voel de motivatie uit mn lijf lopen en daarmee ook m’n kracht. Ik besluit mn benen stil te houden, FOUT… De groep voor me doet hetzelfde, het tempo zakt… was ik maar doorgereden… Maar nu is het te laat… Zo dichtbij en zo ver weg.

Claar, Inge, Dames, bedankt voor deze leuke en leerzame dag en hopelijk tot gauw.

Comments are closed.

Contact Us