Sprintcup 11 april 2015

Zaterdag 11 april 2015 ging de vrouwenwielrennen.nl competitie 2015 van start met de Sprintcup op het parcours van Ulysses in Amsterdam Noord. Noëlle Geubbels was een van de 48 deelnemers en schreef haar ervaringen voor ons op.

Van het enthousiasme dat ik tijdens de training ervaren heb, is weinig over als ik met bibberende knieën het parcours van ARC Ulysses in Amsterdam Noord op fiets. Als kersvers lid van VW Amsterdam heb ik me laten overhalen om mee te doen aan de Sprintcup. Op het grasveld staan professioneel uitziende rensters de laatste voorbereidingen te nemen: bandje oppompen, bidon weg, plaatjes aandraaien. Ik haal snel mijn startnummer en ben net op tijd voor de instructie. We starten in groepjes van vier (een zogenaamde ‘heat’). De eerste twee van elke heat gaan door naar de kwart-, halve- en hele finales. Er is zowaar een professionele boog van Specialized (net iets vóór de finish) neergezet en de wedstrijdcommissie van de Amsterdamse Studenten Schaats- en Wielervereniging SKITS is aanwezig om alles in goede banen te leiden. De start is aan de andere kant van het parcours, aan het begin van het rechte stuk voor de kom-bocht. Met de vier mannen die zijn geronseld om de dames bij de start vast te houden is iedere renster gegarandeerd van een vliegende start.

Laatste instructie van de SKITS wedstrijdcommissie Klaar voor de start, inclusief ‘vasthoud-mannen’
Laatste instructie van de SKITS wedstrijdcommissie Klaar voor de start, inclusief ‘vasthoud-mannen’

De heats volgens elkaar in rap tempo op. Ik zie dames de finishlijn over vliegen. Ze gaan HARD. Tijd voor een korte tactiek bespreking met een van de trainsters van Amsterdam: niet voorop gaan rijden, maar erbij blijven. Als je overhebt een paar meter voor de finish er voorbij proberen te komen. Ik knoop het in mijn oren en klik in mijn pedalen. Bij de start aangekomen maak ik nerveus grapjes met mijn heatgenoten. Gelukkig hebben zij ook weinig ervaring. Als de race begint gooi ik het advies overboord en besluit ik dat ik als eerste bij de kom-bocht wil zijn. Ik haal door op een stevig tempo. Achter mij merk ik dat twee dames het moeilijk hebben, maar rechts van mij kijk ik in het volledig kalme gezicht van mijn andere heatgenoot. Oeps. Al ver voor de finish zet de dame met het kalme gezicht de sprint in. Ik ben al helemaal leeg. Ook de dames achter mij vliegen me voorbij. Ik word laatste, maar het mag de pret niet drukken.

Sprinten: staan, zwaar verzet en in de beugels Concentratie voor de kwartfinales
Sprinten: staan, zwaar verzet en in de beugels Concentratie voor de kwartfinales

Na een korte pauze begeeft iedereen zich weer richting het parcours om de dames die de kwart- en halve finales hebben gehaald aan te moedigen. Ook mogen de verliezers zich tegen elkaar meten in een verliezersronde. Helaas is het weer omgeslagen en wordt er in de miezer gesprint. Het is mooi om te zien hoe fanatiek de verschillende clubs zijn: dames uit Den Bosch, Utrecht, Rotterdam, Den Helder en Amstelveen staan gillend langs het parcours om hun kampioenen aan te moedigen. Tijdens de halve finales lijken de dames van vrouwenwielrennen.nl het af te gaan leggen tegen de dames van organisator SKITS, maar in de finale is daar opeens Arwen Altenburg van VW Rotterdam die –als een duveltje uit een doosje- de SKITS dames voorbij sjeest en de overwinning van de eerste wedstrijd van het seizoen op haar naam mag schrijven.

SKITS dames oppermachtig in de halve finales Duveltje uit het doosje: winnares Arwen Altenburg
SKITS dames oppermachtig in de halve finales Duveltje uit het doosje: winnares Arwen Altenburg

Na een stevige lunch en de prijsuitreiking maken de dames zich op voor de duurtocht onder leiding van VW Amsterdam. Het weer lijkt beter te worden. Lijkt, want met nog geen 30 km in de benen slaat het noodlot toe. Regen, harde windstoten en zelfs hagel maken van deze tocht een ware ‘Hel van het Noorden’. In mijn peloton hebben enkelen, waaronder ikzelf, het moeilijk. Door meer ervaren dames van o.a. Den Helder, Den Bosch en Utrecht word ik uit de wind gehouden, veilig ergens midden in het peloton gezet en krijg ik zelfs een duwtje in mijn rug. Ik voel me een beetje een pelotonpoedel, maar wat ben ik blij met deze gebaren.

Prijsuitreiking Sprintcup
Prijsuitreiking Sprintcup

Na twee uur zitten we, natgeregend, koud maar voldaan, weer in de kleedkamer van ARC Ulysses. Er wordt gegeind en anekdotes vliegen door de kleedkamer. Ik neem afscheid van de dames in mijn heat en peloton. Dat ik in de ochtend nog zo nerveus was, kan ik me nu al niet meer voorstellen. Voor mij was deze dag niet alleen een kennismaking met het sprinten, maar ook met de saamhorigheid van het vrouwenwielrennen. En dat, dames, is me heel erg goed bevallen. Tot bij de volgende competitie!

Foto’s: Duane van der Geld

Comments are closed.

Contact Us