The Haute Route

Hannah: “The Haute Route. Een meerdaagse toertocht, die wordt geadverteerd als de hoogste en zwaarste cyclosportieve ter wereld. De route, die de steden Genève en Nice met elkaar verbindt, is 780km lang, gaat over 19 cols en 21.000 hoogtemeters. En dit alles moet in 7 dagen bij elkaar gefietst worden.”

Hélène: “Adembenemend mooi… als je tenminste af en toe van je stuur opkijkt!  Eigenlijk is het alleen klimmen en dalen, 19 Alpencols, met slechts 1 stukje van 30 km vlak over de hele week (en daarvoor verontschuldigt de organisatie zich ook nog). Onderweg over de hoogste weg van Europa, langs wildwaterriviertjes, groene weiden, schapen, geiten en koeien. Een spookdorp versus echte Franse dorpjes, extreem lange steile klimmen versus hele lastige afdalingen… Zelf smacht ik  regelmatig naar een stuk vlak; onder de 8% kan ik de pedalen nog lekker ronddraaien, maar steiler blijkt aan mijn rug niet meer besteed.”

Hannah: “Toen ik er in 2011 (het eerste jaar dat de Haute Route werd georganiseerd) voor het eerst over hoorde, klonk het als een waanzinnig (onverstandig) plan. En dus als oud wedstrijdroeister precies het soort uitdaging waar ik naar op zoek was. Ik ben dol op de bergen, en ik hou van afzien op de fiets, dus veel idealer kon het niet worden! De inschrijving bleek al na 8 uur vol te zijn, dus ik was ontzettend blij toen ik hoorde dat ik één van 600 fietsers was die mee mocht doen aan deze mini Tour de France voor amateurs.”

Hélène: “Bij aankomst in Geneve wordt het vrij snel duidelijk: dit is geen afspiegeling van de deelnemers aan een gemiddelde DTC of Limburgse tocht! Iedereen ziet er afgetraind uit en heeft luxe spullen. Van alle mannenbenen die ik gedurende de week zie zijn er maar 4 paar ongeschoren: en 3 paar behoren bij mannen die ik ken! Compressiesokken  en – broeken worden gedragen alsof het een nieuw mode-item is en fietsen ter waarde van rond 10.000 euro blijken niet uitzonderlijk….”

Hannah: “Mijn voorbereiding was niet ideaal want hetzelfde jaar had ik ook besloten dat ik een marathon wilde lopen. Dat werd uiteindelijk de marathon van Parijs die half april plaatsvindt. Uiteindelijk bleek mijn loopschema en een baan lastig te combineren te zijn met fietsen, dus kon ik pas vanaf mei een beetje beginnen met wielrennen. We hadden al eerder in het jaar een team gevormd: ondergetekenden, en drie heren (mijn vriend Gavin, Hélène’s vriend Gerco en Roy uit Doetinchem): de “Rocket-Powered Tortoises”. Eenmaal gearriveerd in Geneve bleek dat mijn schamele 3.000km redelijk in het niet vielen vergeleken bij de getallen die de anderen op de teller hadden staan. Maar ja, om 6uur 's ochtend bij de start aan het meer van Genève was daar weinig meer aan te doen! Ik besloot om het de eerste dagen rustig aan te doen, en dan maar te kijken waar het schip zou stranden.”

Hélène: “Al zijn we onderdeel van een team, we hebben afgesproken daar geen verplichtingen aan vast te hangen. Zo fietsen Gerco en ik heel bewust onze eigen race; omdat hij veel sneller klimt, is hij bijna altijd eerder bij de finish. Hannah en Gavin kom ik wel regelmatig tegen en af en toe fietsen we een stuk samen. Op de 5e dag besluit Hannah op de laatste kilometers nog echt de strijd aan te gaan…ik voelde haar al aankomen op het iets steilere laatste stuk en moet wat tandjes bijzetten om haar niet van me weg te laten fietsen. Bij de finish heb ik niet meer de puf het tot een sprint te laten komen, en ik gun haar de winst  op deze dag van harte!”

Hannah: “Als ik terug denk, loopt de ene dag over in de andere dus ik probeer een wat algemener beeld te schetsen. In principe, wat een tocht! De route ging werkelijk van de ene prachtige col naar de andere, van het ene indrukwekkende uitzicht naar het volgende, en naarmate de week vorderde kreeg ik er meer vertrouwen in dat ik voldoende fit en sterk was om de tocht te volbrengen. Drie etappes werden gevolgd door een time trial de Alpe d'Huez op, en in nog eens drie dagen bereikten we Nice. Hoogtepunten voor mij waren de steilste beklimming van de tocht (Col du Glandon), de hoogste weg in Europa (Cime de la Bonette) en de prachtige groene beklimming van de Izoard. Alle superlatieven, maar zo voelde het ook: volledig overdonderd door de onsterfelijkheid van die enorme bergtoppen die je elke dag weer opnieuw zou beklimmen.”

Hélène: “Wat verlangde ik vorig jaar in het natte Noorse landschap naar droogte en zon: dit jaar kreeg ik het…. En wat is het dan fijn ’s ochtends om 7.00 u bij de start te staan en niet eens een windstopper nodig te hebben bij de afdalingen (hoogste punt: 2800 m!). Maar wat sloopt die hitte je gedurende de dag: brandende zon terwijl je omhoog zwoegt, en je uiteindelijk amper eten en drinken meer weg kunt krijgen… Met als gevolg: deelnemers aan het infuus vanwege uitdrogingsverschijnselen, het zelf echt niet meer leuk vinden tijdens de laatste beklimming van een lange dag, en dan ook nog Gerco onder een boom zien zitten omdat hij kapot is gegaan…gelukkig bereiken we die dag samen peddelend nog net binnen de tijdslimiet de finishlijn…en wordt de dag erna als rustdag beschouwd (tijdrit Alpe d’ Huez)…

Hannah: “Naast de route was de organisatie op de weg voortreffelijk. Drukke kruispunten werden afgezet door motoren, voldoende mecaniciens voor pech of de fiets, de voedingsposten goed voorzien en veel medische zorg.”

Hélène: “Elke dag vóór de tijdslimiet over de finish: op sommige dagen blijkt dit relatief makkelijk, op andere dagen is het best een uitdaging, terwijl mijn ranking in het klassement ongeveer gelijk blijft. Het klassement bij de dames was eigenlijk al op de eerste dag gemaakt, Emma Pooley (#6 Olympische spelen 2012) staat op #1. Terwijl Hannah en ik met ongeveer 10 minuten verschil in totaaltijd finishen na een week, heeft Emma er zo’n 10 uur korter over heeft gedaan…. Eenmaal thuis lees ik over haar een artikel en leer het woord ‘gechickt’: als je als vrouw een man inhaalt op de fiets zachtjes in het oor ‘gechickt’  fluisteren….briljant! Zij zal het ontelbare keren kunnen zeggen, maar na het volbrengen van de Haute Route (we behoren tot de 36 (van de 60) dames die binnen de tijdslimieten Nice hebben bereikt) mogen wij zeker ook wel trots dit woord gebruikten!”

Hannah: “Maar het belangrijkste vraagteken bij deze tocht was het wedstrijdelement. Het was niet duidelijk vanuit de organisatie of de tocht bedoeld was als een meerdaagse toertocht, of volwaardige, semiprofessionele race met (te) veel aandacht voor sponsors, journalisten en marketing. De tijdslimieten waren pittig en werden streng toegepast. De winnaars van elke dag werden in de prijzen gezet, terwijl de fietsers die na het tijdslimiet arriveerden soms de lunches, massages en andere faciliteiten moesten missen. Het niveauverschil was te groot om een sfeer te creëren, waarbij iedereen zich bij het evenement betrokken voelde. De nadruk op sponsors en marketing betekende dat sommige renners gratis mee mochten doen om hun bedrijf of dorp te promoten; dat er voortdurend gefilmd en geïnterviewd werd; dat wij met zijn allen moesten dringen voor een ‘time trial ramp’ omdat de toertocht er op die manier ‘professioneler’ uit zou zien. Voor mij waren het alle elementen die de race minder persoonlijk en sociaal maakten, en de vraag opriep wat voor imago of karakter de organisatie van de Haute Route wil uitstralen.”

“Toch moet ik zeggen dat ik deze ervaring voor geen goud had willen missen, en ik heb samen met Gav, Hélène, Gerco en Roy een heel bijzonder avontuur volbracht. Hoe trots en blij we waren toen we bij de finish in onze fietsbroekjes de zee indoken!”

Hélène: “Op de laatste dag kom ik Gerco toevallig tegen met nog één col te gaan; we besluiten samen naar de finish te rijden. Gerco probeert zijn klimtempo aan dat van mij aan te passen, maar regelmatig moet ik hem toch vragen een tandje minder te doen. Hij duwt mij, maar ook andere fietsers in ons groepje, om daardoor mij weer te lossen…Uiteindelijk besluit hij maar tot zijn favoriete bezigheid bij verveling op de fiets: Nederlandse smartlappen zingen….tot groot vermaak van enkele medefietsers en tot grote irritatie van anderen (inclusief ikzelf en een Nederlander die opeens energie heeft om van ons weg te rijden). Maar we halen het en komen hand in hand over de finish! Enkele minuten later arriveren ook onze ploeggenoten en zijn we heel erg trots dat we het gered hebben!”

Voor meer informatie over de route, inschrijving (start a.s. 1 november voor de editie 2013), kosten en dergelijke, ziewww.hauteroute.org of stuur ons een mailtje. Dan vertellen we er graag meer over!

Hélène (Utrecht) en Hannah (Amsterdam)

Het verhaal van...

Comments are closed.

Contact Us